skraj i szczyt rozległych korzeni

*

tylko pamięć grzeszy

przeświadczona o swym błędzie

upamiętnia tą chwilę powracającym wspomnieniem

wciąż żywym jakby wczoraj

nie pozwala czasowi płynąć nadal

.

tylko pamiętający grzeszy

układem własnych błędów

przywłaszczonych do grobu i poza nim

wciąż objuczony jak osioł

udający wielbłąda w podróży bez deszczu

.

tylko pamięć grzesznika

mianuje udając przed sobą zasługi

jakby przestrzeń pozostawała w zarządzie

wciąż małych oczu ludzi

wpatrzonych zaledwie w swój horyzont

.

tylko pamiętający grzesznika

z siebie zaskarbia w świecie

tedy największa miłość tkwi w wybaczeniu

sobie winy naznaczonej

nawet gdy nikt nie wskazuje palcem

2018 01 20

Dodaj komentarz