Ziemia – lodowy pałac
zaledwie zapałka stapia kolumny
wschód zachód
bliższe złudzeniu
w ziarnach piasku
skupiona nietrwałość
.
nieśmiertelność utajona
zabawa w obcego
stal którą zaledwie podmuch
wygina w sprężynę
królestwo za spokój
nie ma takiego złota
.
ziemia – kurz pylisty
zaledwie kolibra skrzydła
rozpylają w nieskończoność
nektar który spijasz
trwały jest niczym liść
rozbujany w słońcu
.
duszko ziemi
zagubiona w wielkości
żart wszechświata
w doskonałej kruchości
życie objuczone w tęsknotę
wygrywa bezludny flet
2013/06/15
inicjacje.com 